yerel mimari

Antakya’nın geleneksel kırmızı biber üretimi üzerinden kentsel ve mimari hafızayı inceleyen bu çalışma, yerel kültürün mekanla kurduğu derin bağı ele alıyor. Gıda üretimi ve kurutma pratiklerinin mimari biçimlenişe, sokak dokusuna ve avlu kullanımlarına olan etkisi mekansal bir perspektifle çözümleniyor. Deprem sonrası dönemde kaybolmaya yüz tutan bu yerel pratiklerin ve mekansal ritüellerin belgelenmesi, kentin sosyo-kültürel kimliğinin korunması açısından büyük önem taşıyor. Çalışma, Antakya'nın somut olmayan kültürel mirasının mekansal izlerini sürerek gelecekteki yeniden inşa süreçlerine de ışık tutuyor.